Demircilik Zanaatı Tükeniyor: Patan Kardeşler Mirası Sürdürüyor

Mehmet ve Bilal Patan kardeşler, babalarından miras kalan geleneksel demircilik zanaatının son temsilcileri olarak dikkat çekiyor. Yıllardır demirci ocağının başında, asırlık aletlerle çalışmaya devam eden kardeşler, çırak bulamama ve fabrikasyon üretimin artan rekabeti nedeniyle mesleğin yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu dile getiriyorlar. Bu köklü meslek, gelecek nesillere aktarılamama endişesiyle mücadele ediyor.

ÇIRAKSIZ KALAN GELENEKSEL DEMİRCİLİK ZANAATI

Mesleğe babasının yanında çırak olarak başladığını belirten 62 yaşındaki Mehmet Patan, demircilik serüvenini özetliyor: “Babam beni yetiştirdi ama biz yeni çıraklar yetiştiremedik.” Kendi çocuklarının da okumaya veya farklı işlere yöneldiğini ifade eden usta, bu durumun demircilik mesleğini “yok olmaya yüz tutmuş meslekler” arasına soktuğunu vurguluyor. Dükkanda halen babalarından kalan yaklaşık 100 yıllık körük ve pek çok el aletini kullandıklarını anlatan Patan, “Keşke bu mesleği devredecek çıraklarımız olsaydı. Babamızın yaptığı bazı çekiçler ve araç gereçler hala elimizde ve kullanıyoruz. Onlarla bu mirası sürdürmeye çalışıyoruz,” ifadelerini kullanıyor.

FABRİKASYON ÜRETİME KARŞI GELENEKSEL DİRENİŞ

Ağabey Bilal Patan (73) ise genç yaşta gurbete gitmesine rağmen emekli olduktan sonra baba ocağına dönerek demircilik mesleğine yeniden sarılmış. “Bu mesleği babamızdan öğrendik. Ben gurbete gittim, kardeşim demirci ocağını sürdürdü. Emekli olup köye dönünce yine kardeşimle birlikte baba yadigarı ocakta çalışmaya devam ettim,” diye anlatıyor. Çırak bulamamanın getirdiği zorluklara dikkat çeken Bilal Patan, “Çıraklığını ilerlemiş yaşımıza rağmen biz sürdürmek zorunda kalıyoruz. Bir asırlık örs, el yapımı çekiçler ve babadan kalan körükle sürdürdüğümüz bu meslek, bu vadide bizden sonra yok olacak,” endişesini dile getiriyor.

Patan kardeşler, fabrikasyon üretimlerin kendilerini yenilgiye uğrattığını ancak hiçbir fabrikasyon aletin, ateşte harlayıp su vererek dövdükleri demir kadar sağlam olmadığını özellikle belirtiyorlar. Geleneksel yöntemle üretilen demir ürünlerin dayanıklılığına vurgu yaparak, el emeğinin değerini korumaya çalıştıklarını ifade ediyorlar.