Batlama Yolu: Giresun’un bitmeyen inşaat destanı

Bakıyorum…

Herkes projeden konuşuyor, Yatırımdan bahsediliyor.

Başkanlar çıkıyor, “Yapacağız, edeceğiz, bitireceğiz.”

Giresun’un tek ihtiyacı şu: Birinin çıkıp “Arkadaş, bu şehrin derdi belli, çözümleri de belli. Biz artık çalışmaya başlıyoruz!” demesi.

Bu şehir yıllardır aynı masalı dinliyor:

E tamam da kardeşim, ne zaman?

“Yatırım geliyor” diyorlar.

Nereye?

Biz göremiyoruz da acaba başka bir Giresun mu var?

Yol projeleri desen…

Batlama yolunun bir türlü tamamlanamayan kaderi.

Batlama yolu öyle bir yol ki, adeta şehirle inatlaşıyor. Her seçim döneminde yeniden gündeme gelir, “Bu sefer bitti, bitiyor, bitecek!” diye müjde üstüne müjde verilir.

Vatandaş soruyor:

“Bu yol neden bitmiyor?

Sanki yol değil, kentsel deney sahası.

Batlama’da yaşayanların sabrı, yolun asfaltından çok daha sağlam.

Yıllardır aynı cümle:

“Dayan komşum, az kaldı!”

Az kalıyor kalmasına ama o az hiç bitmiyor.

Çünkü Giresun’da bir yolun bitmesi için sadece asfalt değil; duanın, sabrın ve hafif bir mucizenin de devreye girmesi gerekiyor.

Haa bir de batlama grup yolu yayla yoludur turizm yoludur.

Kan Merkezi var.

Yaşlı Bakım Evi var.

Spor Salonu var.

Bir tek nitelikli yol yok.

Devlet “alın size sağlık, sosyal hizmet, spor” demiş; ama bu hizmetlere ulaşmak için önce off-road ehliyeti gerekiyor.

Sanki Batlama Vadisi’ne “her şey var, yol hariç” konsepti uygulanmış.

Yaşlı Bakım Evi ise ayrı bir ironi… Şehrin en kırılgan grubuna hizmet eden bir kurumun yolu bu kadar kötü olabilir mi? Yaşlılar içeride bakım görüyor ama dışarıdaki kaldırım yaşlılıktan çökmüş durumda.

Bu üç kurumun ortak derdi bir tane:

Hizmet binası var, hizmet yolu yok.

Siyasetçiler sık sık açılış töreni yapmak istiyor ama önce yol bitirilmeli. Herkes bunu biliyor. Çünkü Batlama Yolu, sadece bir yol değil; şehrin ciddiyet testi. Bu kurumlara ulaşım böyleyken “hizmet götürüyoruz” demek biraz cesaret istiyor.

Giresun’un en duyarlı hizmet alanlarından biri olan bu bölge.

Şehrin adına yazıyorum:

Hizmet var, niyet var, bina var…

Bir de şu yolu yapın da hizmete yakışsın.

Siyasetçiler için Batlama yolu tam bir miting klasiğidir:

“Bu yol Giresun’un kaderini değiştirecek!”

Evet, değiştiriyor…

Çünkü sırf bu yol yüzünden insanlar sabır taşı oluyor; kendi kaderini yeniliyor.

Sonuç?

Batlama yolu hâlâ aynı Batlama yolu.

Biz yine bekliyoruz.

Biz yine umut ediyoruz.

Şimdilik hikâye aynı:

Batlama Yolu: Giresun’un Sonsuzluk Projesi.

Ama bir mesele daha var ki, yolun kendisi değil; yolun kenarına konulamayan şu meşhur korkuluklar.

Korkuluk dediğin nedir?

Bir şehrin güvenlik sözü, devletin “Seni korurum” demesidir.

Ama Batlama yolunda bu söz yıllardır veriliyor, Tutulmuyor.

Vatandaş haklı olarak soruyor:

“Bu yolun kenarına korkuluk ne zaman takılacak?”

Yetkililer ise klasik cevapla geliyor:

“Çalışmalar devam ediyor.”

Nerede ediyor?

Kim ediyor?

Ne zaman bitecek?

O kısmı nedense kimse bilmiyor.

Bu yolun kenarından dere akıyor.

Ama korkuluk yok.

Korkuluk yok ama KORKU çok.

Korkuluk meselesi artık bir güvenlik sorunu değil; Bir ihmalin kronikleşmiş hali.

Üç ayda köprü yapan memleket, Batlama’ya korkuluk yapamıyor.

Sadece küçük bir öneri

Sayın 4 milletvekilimizin batlama girişten küçük sanayi üzeri 4 kilometrelik yol güzergahında yürüyüş yapmaları… Hem spor olur.

Bu korkuluklar bir gün yapılacak ama…

Allah korusun bir faciadan bir kazadan sonra mı?

Çünkü bu şehirde birçok şey ancak bedeli ödendikten sonra değişiyor.

O yüzden buradan yüksek sesle yazıyorum:

Batlama yolu korkulukları bir lütuf değil, bir zorunluluktur.

Bu iş öteleme kaldırmaz, ihmal kaldırmaz.

Güvenlik seçim malzemesi değildir.

Vatandaşın canı kampanya vaatlerinden daha değerlidir.

Batlama’nın sabrı bitti.

Sıra yetkililerde.

Korkuluk istiyoruz.

Yolu bitirin istiyoruz.

Hemen. Bugün. Şimdi…