Cancağızım

Can denilen şey, bir kuş gibidir. Gelir, bir dala konar; zamanı geldiğinde ise arkasına bile bakmadan kanatlanır ve uçar gider. İnsan hayatının en büyük gerçeği belki de bu kısacık cümlede saklıdır.

“Can” ve “ölüm” kelimeleri birbirine yüz seksen derece zıt iki kavramdır. Biri yaşamı, diğeri ise yaşamın sonunu temsil eder. Ölümün yüzü soğuktur, hatta çoğu zaman ürkütücüdür. Ancak ne kadar kaçmaya çalışsak da onun varlığı inkâr edilemez bir gerçektir.

Bilim insanlarının yaptığı araştırmalar, ölüm gerçekleşmeden önce bazı öncü belirtilerin ortaya çıkabildiğini göstermektedir. Elbette bu belirtilerin neler olduğu başlı başına ayrı bir yazının konusu olacak kadar geniş bir meseledir. Şimdilik o kapıyı aralamadan geçelim.

Ölümün bir canlıya ne zaman uğrayacağını ise kimse bilemez. Bekleyen için zaman ağır aksak ilerlese de hayatın değişmeyen kuralı budur. Sabretmek, yaşamak ve zamanı geldiğinde gerçeği kabullenmek…

Hayatın en dikkat çekici özelliklerinden biri de Yaradan’ın insanlara bahşettiği kusursuz düzendir. Saat gibi çalışan bir kalp, milyonlarca işlemi aynı anda yürüten bir beyin, durmaksızın görev yapan böbrekler ve daha niceleri… İnsan bedeni başlı başına bir mucizedir.

Doğumla başlayan, yaşamla şekillenen ve ölümle tamamlanan bu yolculuk gerçekten de eşsizdir. Başlangıcı, ortası ve sonu olan bir hikâyedir insan ömrü. Belki de bu nedenle her anı kıymetlidir.

Fakat burada asıl sorulması gereken soru şudur: Hayattan ne kadar zevk alıyoruz? Yaşadığımız günlerin ne kadar farkındayız?

Kimi insanlar hayatın yükü altında ezilip sürüklenirken, kimileri hedeflerine doğru bir kurşun gibi ilerliyor. Kimileri ise orta direğin sakin ve dengeli dünyasında yaşamını sürdürüyor. Herkesin yolu, yükü ve hikâyesi farklı.

Ama sonuç değişmiyor.

Bir gün o kuş yeniden kanatlanıyor.

Ve adına “can” dediğimiz misafir, geldiği gibi sessizce çekip gidiyor.

İşte bu yüzden, geriye dönüp baktığımızda pişmanlıklarımızdan çok yaşanmışlıklarımızın olması gerekir. Çünkü hayat, uzunluğuyla değil; içine sığdırabildiklerimizle anlam kazanır. Can gider, hatıralar kalır. Ve insan, ardında bıraktığı iz kadar yaşamaya devam eder.