Fındık Üreticisi Fiyata Değil, Ekmeğine Baktı

Fındık sezonu başladı…
On binlerce üretici, belki de bu yıl bahçeye girerken önceki yıllara göre daha buruk bir şekilde bastı toprağa. Çünkü fındığın açıklanan fiyatı, üreticinin yüzünü güldürmeye yetmedi.
Giresun kalite fındık için açıklanan 255 liralık fiyat, kâğıt üzerinde bakıldığında yüksek bir rakam gibi görünebilir. Ancak üretici açısından mesele yalnızca rakamın büyüklüğü değil.
Gübre var, ilaç var, işçilik var, yevmiye var, ulaşım var, bahçenin bakımı var…
Bir de yıllardır artan hayat pahalılığı var.
Üretici bütün bunları hesapladığında, eline geçecek paranın ne kadarının gerçekten kazanç olduğunu sorguluyor.
Ama yine de bahçeye girdi.
Çünkü fındık üreticisi için bahçeye girmek çoğu zaman bir tercih değil, mecburiyet.
Aylarca emek verdiği ürününü dalında bırakacak değil ya…
Sabahın erken saatlerinde yola çıkan üretici, kimi zaman dik yamaçlarda saatlerce çalışıyor. Ter döküyor, yoruluyor, bedenini zorluyor. Sepetine koyduğu her fındık tanesinde aslında bir yıllık emeğini taşıyor.
Ve belki de en acı tarafı şu:
Üretici, fındığın fiyatından memnun olmayabilir ama fındığını toplamak zorunda.
Çünkü biliyor ki bugün bahçeye girmezse yarın emeğinin karşılığını tamamen kaybedebilir.
Bu nedenle fındık sezonuna sadece “fiyat kaç lira?” diye bakmamak gerekiyor.
Asıl soru şu:
255 lira, üreticinin bir yıllık emeğinin gerçek karşılığı mı?
Bu sorunun cevabını en iyi, fındık bahçesinde ter döken üretici verebilir.
Bugün Karadeniz’in yamaçlarında binlerce insan aynı umutla çalışıyor.
Kimi çocuğunun okul masrafını düşünüyor, kimi borcunu kapatmayı, kimi evinin ihtiyacını karşılamayı…
Fındık onlar için sadece bir tarım ürünü değil.
Geçim kapısı.
Bu yüzden üreticinin beklentisi yalnızca yüksek fiyat değil; emeğinin karşılığını alabilmek, alın terinin değerini görebilmek.
Fındık bahçeleri yine insan sesleriyle doldu.
Ama bu yıl o seslerin arasında bir soru daha var:
“Bu emeğin karşılığı gerçekten bu mu?”
Fındık toplanacak, harmanlanacak, depolanacak ve dünyaya satılacak.
Dileğimiz, üreticinin sezon sonunda sadece fındığını değil, emeğinin karşılığını da toplaması.
Çünkü fındık dalda yetişiyor olabilir…
Ama o fındığın gerçek değerini, toprağa eğilip onu toplayan üreticinin alın teri belirliyor.