Fındık Var, Tapu Yok: Giresun’da Sessiz Mülkiyet Krizi

“Fındık Var, Tapu Yok: Giresun’da Sessiz Mülkiyet Krizi”

“Dede Toprağı Elde, Tapusu Yok”

Giresun’da yıllardır sessizce büyüyen ama artık her hanenin kapısını çalmaya başlayan bir sorun var: fındık bahçelerinde tapu meselesi.

Dede toprağı, baba mirası… Nesilden nesile aktarılan o bahçeler bugün hâlâ aynı özenle işleniyor. Kardeşler bir araya geliyor; kimi zaman tartışarak, kimi zaman fedakârlık yaparak aralarında bölüşüyor. Herkes kendi payını ekip biçiyor, alın terini döküyor. Ama ortada büyük bir eksik var: resmî tapu yok.

Eskiden bu işler daha kolaydı. Küçük parseller dahi bölünebilir, herkes kendi tapusunu alabilirdi. Bugün ise yeni imar ve kadastro şartları nedeniyle bu mümkün değil. 10 dönüm şartı, yol cephesi gibi kriterler birçok köy arazisini bu sistemin dışında bırakıyor.

Sonuç ne oluyor?

Vatandaş kendi içinde çözüm üretiyor.

Köy senetleri, el yazısı protokoller, sözlü anlaşmalar…

Yani sistem resmiyette işlemeyince hayat kendi yolunu buluyor.

Ama bu durum bugünü kurtarsa da yarını tehdit ediyor.

Bugün kardeşler arasında çözülen mesele, yarın çocuklar ve torunlar arasında içinden çıkılmaz hâle gelecek.

Bir bahçe, birkaç nesil sonra onlarca hissedara bölünecek.

Ne satılabilecek, ne düzgün işletilebilecek ne de huzur bırakacak.

Oysa Giresunlu bilir:

Bir fındık ocağı bile kıymetlidir.

Toprak sadece geçim değil, aynı zamanda hatıradır.

“Vekil Konal: ‘Eski Yasalar Yıprandı, Çözüm Yolda’”

Bu konu sosyal medyada gündeme geldiğinde, Giresun Milletvekili Ertuğrul Gazi Konal da konuya kayıtsız kalmadı ve şu açıklamayı yaptı:

“Ben kadastrocuyum ve problemlere hâkimim. 1. ve 2. maddelerle ilgili kanun tekliflerini ve yasa çalışmalarını yaptık. 3. madde için bölgesel bir sorun var ama inşallah onu da aşarız. 1930-1940’lı yıllardan gelen yasalar artık yıprandı. Halkımız adına elimizden geleni yapacağız.”

Bu açıklama önemli. Çünkü sorunun kabul edilmesi, çözümün ilk adımıdır.

Ancak sahadaki gerçeklik daha hızlı bir çözüm bekliyor.

Peki çözüm ne?

Aslında karmaşık değil, doğru bir denge kurulması gerekiyor:

• Köy statüsündeki tarım arazileri için özel bir düzenleme yapılmalı.
• Üretimi engellemeyen bölünmelere izin verilmeli.
• Tarım İl Müdürlükleri ve ilgili kurumlar, teknik inceleme ile süreci onaylamalı.
• Aile içi miras bölüşümlerinde bürokrasi azaltılmalı.
• Fiilen bölünmüş ama resmiyete geçmemiş araziler için yasal dönüşüm yolu açılmalı.

Yani hem tarım arazisi korunmalı hem de vatandaşın mülkiyet hakkı teslim edilmeli.

Bugün Giresun’da insanlar toprağını ekip biçiyor ama yarın o toprağın kime ait olduğu tartışmalı hâle gelebilir.

Bu sadece bir tapu meselesi değil; aile huzurunun, üretimin ve kırsal geleceğin meselesidir.

Unutulmamalı: Toprak bölünse de emek bölünmez.

Ama adalet gecikirse sorun büyür.

Vatandaş, toprağını ekip biçtiği gibi tapusunu da elinde görmek istiyor.